บทที่ 18 หัวใจของเขามักจะลำเอียงเสมอ

"ตุ้บ—"

เสียงลิปสติกแท่งหรูร่วงหล่นกระแทกพื้น ปลอกด้านนอกแตกร้าว ของเหลวสีแดงก่ำไหลซึมออกมาจากรอยแตก เปอะเปื้อนพรมสีขาวบริสุทธิ์จนกลายเป็นดวงสีเลือด

"อุ๊ยตายแล้ว!" ลลินาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าฉายแววตื่นตระหนกและน้อยใจได้อย่างแนบเนียน "พริม... ทำไมรับไม่ดีล่ะจ๊ะ? นี่ชลสิทธิ์อุตส่าห์สั่งคนหิ้วมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ